چرا تجهیزات زیر آب در عمق{0}}از پرش سیگنال و از دست دادن ارتباطات رنج می برند

بسیاری از سیستم‌های زیر آب در طول مأموریت‌های غواصی کم‌عمق به‌طور پایدار کار می‌کنند، اما زمانی که در اعماق بیشتر کار می‌کنند، نوسانات متناوب سیگنال و قطع‌های غیرمنتظره ارتباط را تجربه می‌کنند.
اکثر تکنسین ها تمایل دارند این خرابی ها را به اتصال دهنده های معیوب نسبت دهند، در حالی که مقصر اصلی اغلب به اتصال نامناسب محافظ کابل های زیردریایی ضد آب است.

یک روش اشتباه رایج جدا کردن سپر بافته شده، چرخاندن آن به یک رشته واحد برای اتصال به زمین است. حتی یک طول کوتاه از این سرب، امپدانس ناخواسته ای را تحت شرایط عملیاتی با فرکانس عمیق-آب بالا- ایجاد می کند. در بسیاری از موارد، عملکرد محافظ بی اثر می شود. این یک منبع تداخل نزدیک به سنسورها ایجاد می کند. جریان های سرگردان در امتداد لایه محافظ در گردش هستند و ولتاژهای تداخلی در مدارهای سیگنال جفت می شوند.

در اعماق کم و فشار کمتر، تداخل جزئی ممکن است مانع از کارکرد سیستم نشود. اما در آب های عمیق، فشار بالا و فواصل انتقال طولانی اجازه می دهد تداخل سیگنال هدف را تحت الشعاع قرار دهد.

برای کابل‌های ضد آب زیر دریا، لایه محافظ نیاز به ختم 360 درجه محیطی دارد. کیفیت خاتمه محافظ به همان اندازه عملکرد ضد آب کابل بسیار مهم است. مهم نیست که کابل ضد آب شما چقدر خوب باشد، پایان ضعیف کل سیستم را خراب می کند. مهارت پایان مناسب پایه و اساس انتقال سیگنال پایدار برای کاربردهای زیر آب است.